2 سال، نه، 2 سال و چهار ماه است که اینجا هستم.

ناگهان همه چیز فرو ریخت. مثل زلزله ای که هیچ خبر نمی کند. در یک لحظه همه چیز دگرگون شد. مثل تند بادی که قبلش همه چیز آرام است. حالا من مانده ام و ویرانی. یک ویرانی گسترده که فقط می توانم مات و مبهوت به آن خیره شوم.

اینبار کدخدا صبح آمد. آرام-روی خانه ی زین جا خوش کرده بود. از دشت صدایی بلند نبود. همه چیز دلمرده بود حتی آفتاب. اسب آوردش کنار ایوان مدرسه. سلام نکرد، پیاده هم نشد. شاهنامه را پرتاب کرد توی دامنم.
فریاد کشید اینکه شاهنامه نیست، رستم ندارد.
دهنه اسب را کشید. اسب فرمانبرداری کرد. روی پاهای عقبش چرخید و دور شد. رو به روستا نرفت دشت را پاره کرد.
لرزان شاهنامه را برداشتم.با عجله خریده بودم. ورق نزده بودم. تمام راجع به ساسانیان بود. جلد آخر از شاهنامه بروخیم. آزرده شدم. خودش می تواند رستم باشد. کدخدا را می گویم. سرم را بلند کردم و بدشت پر سکوت نگاه کردم. کدخدا روی تپه کنار رودخانه نشسته بود و اسبش کنارش می چرید.
اما خیمه و خرگاه سپاه افراسیاب آنطرف رودخانه آشکار بود.

ا.ف.

they say that all things
must have an end
that broken bones and broken hearts
take oh so long to mend
you've heard it so often
it must be true
will you believe it
when it happens to you
your morning coffee
wont taste the same
a fix won't help a lot
you've only got yourself to blame
your bed's so empty
your world's so black
is there no joy
is there no love
is there no turning back
your life's in pieces
what can you say
as you light yet another cigarette
thoughts far away
with sleepless eyes, you realize
its not the same world anymore
on the morning after
the night before

که بی فایده فرسوده شدیم ...