X
تبلیغات
رایتل
پیر فرزانه
  
 
 
آرشیو
 
سه‌شنبه 24 بهمن‌ماه سال 1385

ای  کاش  که  جای    آرمیدن   بودی
یا   این  ره    دور   را   رسیدن  بودی
کاش از پی صد هزار سال از دل خاک
چون   سبزه   امید   بردمیدن  بودی


عجیب گم شده ام با آنکه هنوز سر جای قبلی خود هستم، همان اتاق همیشگی اما بتازگی گم شده ام. هر کس راهی نشانم میدهد اما افسوس که پیمودن آنها غوطه ور شدن در یک فراموشی است برای از یاد بردن پوچی. حتی راه هایی که خودم پیدا می کنم هم همینطور هستند.

اینها چه فایده دارند؟ چیزی هست که از همه بما نزدیکتر است ولی آنرا خیلی دور می پنداریم. فکر می کنم که تنها راه راستین برای من آن است و برای شما -که در دریای فراموشی دست وپا میزنید- ساحل. و حکیم چقدر این درد را زجرناک -همانطور که هست- توصیف کرده و  بدرستی می فرماید :

... وابسته یک دمیم و آن هم هیچ است!


برای عضویت در خبرنامه این وبلاگ نام کاربری خود در سیستم بلاگ اسکای را وارد کنید
نام کاربری
 
تعداد بازدیدکنندگان : 199063


Powered by BlogSky.com

عناوین آخرین یادداشت ها
 





Click for Tehran, Iran Forecast

Click for Esfahan, Iran Forecast

Click for Shiraz, Iran Forecast

Click for Toronto, Ontario Forecast