تو بمن خندیدی
و نمی دانستی
من به چه دلهره از باغچه همسایه
سیب را دزدیدم

باغبان از پی من تند دوید
سیب را دست تو دید
غضب آلوده بمن کرد نگاه
سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
و تو رفتی و هنوز٬
سالها هست که در گوش من آرام٬
                                                 آرام
خش خش گام تو تکرار کنان٬
می دهد آزارم

و من اندیشه کنان
غرق این پندارم٬
- که چرا٬
               - خانه کوچک ما
                                        سیب نداشت