عروسکم هنوز به همان حال آنجا ایستاده و به دیوار تکیه کرده. با گردن کج٬ چشمهای درشت٬ موی بور و دماغ قلمی خیره به من نگاه می کند. لبخند از لبش محو نمی شود. نه قهر می کند نه ناز. نه خرج دارد و نه ناخوش می شود. از همه مهمتر اینکه حرف نمیزند و اظهار عقیده نمی کند.