سمن بویان غبار غم چو بنشینند بنشانند
                             پری رویان قرار از دل چو بستیزند بستانند

به  فتراک جفا  دلها  چو بربندند  بر بندند
                             ز زلف عنبرین جانها چو بگشایند بفشانند

به عمری یکنفس با ما چو بنشینند برخیزند
                               نهال شوق در خاطر چو برخیزند بنشانند

سرشک گوشه گیران را چو دریابند در یابند
                                 رخ مهر از سحر خیزان نگردانند اگر دانند

ز چشمم لعل رمانی چو میخندند می بارند
                             ز رویم راز پنهانی چو می بینند می خوانند

دوای درد عاشق را کسی کو سهل پندارد
                                   ز فکر آنان که در تدبیر درمانند در مانند

چو منصور از مراد آنان که بردارند بر دارند
                              بدین درگاه حافظ را چو می خوانند میرانند

در این حضرت چو مشتاقان نیاز آرند ناز آرند
                                 که با این درد اگر در بند درمانند در مانند